Blurb: Eugène Ionesco, een van de belangrijkste toneelschrijvers van onze tijd, heeft op zestigjarige leeftijd zijn eerste roman geschreven. Het is het verhaal van een 35-jarige kantoorbediende die een ergenis krijgt, zijn baantje opzegt en een appartementje in de voorstad koopt. Zijn enige contacten zijn voortaan de conciërge, de werkster, het dienstertje uit het restaurant waar hij dagelijks eet, een toevallige klant in een bar waar hij de tijd komt doden. Maar de een na de ander valt af en ten slotte sluit de man zich op in zijn woning, in zichzelf, waar de krankzinnigheid al op hem zit te wachten.
Samenv.: Een 35-jarige man die zich dankzij een erfenis geheel kan terugtrekken vraagt zich af of het leven iets anders is dan leren sterven.
Samenv.: De Frans-Roemeense auteur (1912) werd vooral bekend als een van de grondleggers, met Beckett, van het absurdistisch toneel. Een aantal van zijn bekendste stukken ("De kale zangeres", "De les", "De stoelen") verscheen in een bundeling. Zelf vond hij zijn verhalende literaire werk belangrijker. Daarvan verschenen ook enkele verhalen in vertaling ("De foto van de kolonel"; 1970). Zijn enige roman tekent het gedachtenleven van een 35-jarige man die in de stemming - en door een erfenis ook in de gelegenheid - is zich concessieloos in de reflectie terug te trekken. Hij staat zich geen andere afleiding toe dan wat alcohol en komt zo tot het stellen van de levensvragen in hun kaalste en wezenlijkste vorm: is leven iets anders dan leren sterven? Het knappe van Ionesco is dat hij filosofische thema's op een onpretentieuze, onopgelegde manier behandelt, en dat misschien nog wel het meest direct en ook het ernstigst in deze kleine roman, maar altijd nog zonder Beckettiaans pathos: Ionesco is Beckett zonder brok in de keel.