Dimitri Verhulst is een schrijver die op een aanstekelijke manier schrijft. Hij gebruikt een taal, als Vlaming, die bloemrijk en direct is. Dit boek lezend kwam een vergelijking met Kees van Kooten bij me op. Totaal verschillende schrijfstijlen, maar wel een gave om nieuwe woorden te verzinnen en te gebruiken. Verhulst is daar voor mijn gevoel een meester in. Je leest het en begrijpt het, of voelt het aan dat weet ik niet precies, hoewel de woorden op een andere manier gebruikt worden of zijn samengesteld. Ik ben geen taalkundige of neerlandicus, dus ik beschrijf dit mogelijk heel erg omslachtig, maar zo ervaar ik dat.
Één voorbeeld wil ik geven. Het is een deel uit het boek dat over de pest gaat. Hij schrijft dan: “Op de zeeën drijven stuurloos de schepen waarvan de volledige bemanning het leven heeft gelaten en de roeiers vol schimmels en sappig in hun riemen hangen, de losse vellen vaandelend in de wind.”

Dit boek beschrijft in geuren en kleuren het ontstaan van de mensheid en wat de mensheid zoal teweeg heeft gebracht, gepresteerd heeft. Hij begint bij het allereerste begin: dartelen in de oersoep. Ik ga hier geen samenvatting geven van het verhaal, dat zou ten eerste geen recht doen aan het boek en ten tweede is zo'n poging tot mislukken gedoemd. Een verhaal samenvatten dat alleen al een paar miljoen jaar mensheid samenvat. Ik begin er niet aan.
Zeer lezenswaardig boek voor iedereen die een vermakelijke paar uurtjes wil beleven en het glorieuze verhaal van de mensch wil snappen. De mensch die overigens consequent met “'t” wordt aangeduid wat het lezen soms lastig maakt. Maar daar kun je je snel overheen zetten ;-)

Net als bij de andere twee boeken die ik van Verhulst heb gelezen kan ik alleen maar zeggen: geef mij het volgende boek van deze man. Het is geweldig. ( )

Godverdomse dagen op een godverdomse bol is een door- en doorzwart ‘logboek van de wereld’, met Verhulsts snedigheden en mooie zinnen, maar zonder een snippertje mededogen. ( )

Niet. Heel. Gesofisticeerd.

De Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst won op 11 mei de Libris Literatuurprijs 2009 met zijn roman Godverdomse dagen op een godverdomse bol.
Hij was met zijn vorige romans De helaasheid der dingen en Mevrouw Verona daalt de heuvel af ook al genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs.

Met zo´n titel weet je al meteen dat het geen gezellig boek is. In dit boek beschrijft Verhulst de geschiedenis van de mensheid. De mens wordt door de auteur 't genoemd.

´t kruipt uit het water waar het olijk rond zwom om te eindigen als een alles dominerend wezen die op 2 'poten' kan lopen en die allerlei spullen uitvindt zoals vliegtuigen, wapens en toiletpapier.

Het wereldbeeld van Verhulst is niet altijd even vrolijk. Hij is kwaad op de mensheid. Omdat onze hebzucht en bloeddorstigheid altijd weer de bovenhand nemen. En omdat de hersenloze streber het steeds opnieuw wint van de luierende kunstenaar.

Het bestaan van 't is tamelijk zinloos, en draait eigenlijk alleen om vreten, zuipen, neuken en (vooral) doden. Als het te lang goed gaat of als het juist niet goed gaat bedenkt 't wel weer een nieuwe reden om een oude of nieuwe zondenbok uit te kiezen en die vervolgens een kopje kleiner te maken.

Het begin van het boek vond ik sterk. Maar naarmate ik verder las vond ik zijn zinnen en fomuleringen wat vergezocht, alsof het kunstje "zie mij eens formuleren" werd vertoont. En dan ineens had het boek mij toch weer te pakken, juist vooral vanwege zijn rake observaties.

De taak die ’t ooit vrijwillig op een dag met veel plezier heeft aangevat, het benoemen van de dingen, is nog altijd onvoltooid. En ’t hoopt dit zo te houden. Want eens de stromen met woorden zullen zijn opgedroogd, zal ’t zijn eigen einde ruiken.

Ik vond dit boek verschrikkelijk slecht, nog een wonder dat ik het gevalletje helemaal heb uitgelezen, ik die nochtans van lekker lijvige boeken hou (het gratis-aspect maakt me niet uit, als fervent bib-gangster) .De ex-libris prijs die hij er-vandaag- mee in de wacht sleepte, was veel terechter naar 'de helaasheid der dingen' gegaan, dat 'n schitterende Vlaamse mossel - friet met - veel -bier is; ja , ik las ook Claus' 'verdriet' waaraan Verhulst me op zijn beste momenten doet denken, hij kon ook zo'n vlaamsche schotel serveren, MAAR: Cynism rules,with den dimi, en dit cynisme gaat op den duur vervelen.Maar ja, 't schrijft en 't is bekend, en zo zal dat nog jaren blijven. and now for something completelly different, t' zal niet voor vandaag zijn, zeker? 't schrijft, 't blijft, maar 't vertelt geen verhaal, moet 't ook kunnen natuurlijk. Ook lelijkste omslag aller tijden, trouwens,houdt 't wel van boeken eigenlijk? Ben nooit zot geweest van Vlaamse schrijvers, hou het in 't vervolg wel weer bij de wat internationalere cuisine, kitchen. ( )