A fascinating read debunking the suggestion that video games and TV today are threatening our cognitive development. This book convincingly demonstrates the increasing complexity of popular culture and how it's affecting us.

Another captivating book by Steven Johnson. Whether he's writing about ant colonies, brains, sidewalks, sewers, social networks or chaos theory, he has a way of drawing you in by making connections between wide ranging subjects and contemporary takes on the topic. I now have new-found respect for reality TV shows--i had always suspected that there was something more to the shows besides its surface prurient content, but it's the milliseconds of raw emotions that sometimes escapes and shows from people's faces during the show that fascinates and draws people in. If it's true as neuroscience research says, that we are drawn to "faces" and if our mirror neurons can be triggered by other people's emotions, then maybe we should begin to look at other ways of using reality shows...I also had no idea of all the websites--the "metacommentary" that goes on around these shows and other tv shows. It shows how people are really talking about and thinking about pop culture in ways and numbers never conceived of before in history. Johnson makes the point that there are many more hours of metacommentary than there is actual hours in the show! Whether people are writing about it (blogs) or merely reading about it. I, myself, found myself drawn to this metacommentary world after discovering what I've been missing in the TV world when I happened on 2 series i found in the library--the new Battlestar Galactica and David Simon & Ed Burns' The Wire series. If TV can be this good, maybe I should return to watching tv! Johnson devotes a portion of the book about the increasing complexity of tv shows in its use of multiple narrative threads and language/dialogue that is not necessarily explained to the viewer. Instead, you're immediately immersed into their worlds. I thought The Wire was unique in that respect, until I read about other tv series that uses the same device. Also, I was impressed by the fact that people are buying the dvd series and thus watching and re-watching tv series which was never done before. And that, in fact, that this rolling audience in time & space, greatly outnumbers the viewers that watch the series in its original time slot.

In sum, I always learn so much when i read Steven Johnson, even when I think I already knew "enough" about the topic, he still surprises. Smart guy. ( )

This is an important but relatively dry look at how the increasing complexity of popular culture positively impacts our cognitive abilities. ( )

Vanaf vorige week is de schitterende HBO-televisieserie The Wire – eindelijk – in België te bekijken op Acht, een digitale zender enkel beschikbaar op Telenet en Belgacom Digital TV. Elke liefhebber heeft de dvd-boxen natuurlijk al lang aangeschaft en meerdere keren bekeken. De serie wordt terecht de hemel in geprezen en is een modelvoorbeeld van hoe ‘populaire cultuur’ kan wedijveren met de klassieke septem artes liberales.

Dat is ook de centrale stelling van het boek Everything bad is good for you (2005) van Steven Johnson. Johnson probeert aan te tonen hoe onze samenleving onderhevig is aan een Sleeper curve: zelfs de passieve couch-patatoe die plaatsneemt voor televisie, gameconsole of computer ontwikkelt onbewust nieuwe en zeer complexe vaardigheden.

Die vaardigheden vat hij aan de hand van een hoofdstuk over games samen als probing en telescoping. Probing is het bijna op Hegeliaanse manier op zoek gaan naar een oplossing: in een game ga je muisklikkend op zoek de oplossing, je bouwt steeds nieuwe hypothesen op om je volgende level te halen. Telescoping is de vaardigheid om al die hypothesen en oplossingen aan elkaar te rijgen, er structuur, sequentie en verhaal in te brengen.

Ook televisie, film en het internet stimuleren het gebruik van die nieuwe skills. Johnson’s boek is nogal onevenwichtig en gaat bijzonder vlug over die twee laatste heen. In het laatste hoofdstuk struikelt hij bovendien over semi-wetenschappelijke neurologische verklaringen en sleurt hij er ook het Flynn effect, een theorie die stelt dat ons IQ elke generatie stijgt, bij.

Wat me echt bijblijft aan dit boek is hoe sterk economische drijfveren in media en technologie onze cultuurbeleving beïnvloeden. De verschuiving van het vroegere ‘eenmalig’ uitzenden naar record, time-shift en on demand televisiekijken heeft ertoe geleid dat de complexiteit van alle verhalen en show op televisie exponentieel stijgt: zelfs simpele kwisprogramma’s of soaps vragen nu meer van de kijker dan vroeger. De geldschieters die vroeger aandrongen op least objectionable programming, gaan nu vol voor most repeatable programming: heruitzendingen, dvd’s en fansites waar elke aflevering tot op het detail wordt bediscussieerd, zijn veel meer waard dan de première.

No wonder networks were so afraid to challenge and confuse; if the show didn’t make complete sense the first time around, that was it. There were no second acts. [...] Now, repeats are more lucrative than original runs. ( )

A worthy addition to my library -- investigates the impact of the mass media, such as TV, movies, and video games, on consumers from a standpoint of their increasing complexity rather than their morality. ( )