Le même style 'naïf'. A se demander: Le passage par un enfant-narrateur est-il toujours nécessaire pour Gaarder?
Le message philosophique est moins clair que dans les livres précédents. ( )

Le prime pagine mi hanno fin da subito incantata e convinta a proseguire con la lettura. .La premessa in fin dei conti è interessante :i familiari di Jeorg trovano dopo tanti anni,in una fodera di un vecchio passeggino,una vecchia lettera indirizzata a lui.L'autore di quelle pagine riemerse dopo tantissimo tempo,è suo padre,morto undici anni prima quando Jeorg era appena nel suo quarto anno di vita.Perchè un padre avrebbe indirizzato una missiva nel futuro a suo figlio ,con il proposito che la leggesse a tempo debito?.Dentro la lettera viene narrata la storia della "Ragazza delle arance"..chi sarà mai?Non spetta a me svelarlo .Questo romanzo è stato molto gradevole da leggere:una scrittura limpida e fluida ,grazie alla quale ci si accosta al libro con maggiore facilità.E' un inno alla vita ,alla bellezza del mondo che ci circonda ,in un modo che con ha nulla a che vedere con chi vuole a tutti i costi lasciare degli insegnamenti di vita.E' tutto straordinariamente spontaneo .Un invito a vivere e ad assaporare le cose semplici dell'esistenza ;che sia il ricongiungimento con l'anima gemella ,o il cogliere i magici ed inaspettati regali che la vita a volte ci offre .Speranza,un pò di sana follia e curiosità verso le meraviglie che ci circondono,sono queste le parole chiave di quest'opera. ( )

Fifteen-year-old Georg is stunned to receive a long-hidden letter from his father, who died of cancer 11 years before. It's a loving, romantic missive to the future, in which his father not only describes how he met and fell utterly in love with a mysterious woman whom he fondly nicknamed as "The Orange Girl", but also lyrically expresses an intense appreciation for the universe's wonders: common oranges, distant stars, the "great fairytale" in which he feels himself to be living in, and, most especially, little Georg, a son he'll never have a chance to have a conversation with ever again.

I would also like to recommend it to those who have lost a loved one and still need to grieve. I think that this would make a most thoughtful gift to one's Dad. Ultimately, it is the gift of love from a father to his son. "What would you have chosen if you'd have the chance? Would you have elected to live a short span on earth only to be wrenched away from it all, never ever to return? Or would you have said no, thank you? You have only these two choices. Those are the rules. In choosing to live, you also choose to die."

This is a thought-provoking fairy-tale romance imbued with a sense of awe and wonder. "All fairytales have rules, and perhaps it's their rules that actually distinguish one fairytale from another. These rules never need to be understood. They only need to be followed. If not, what they promise won't come true!"

Jostein Gaarder is the author of "Sophie's World", a huge bestseller in over 40 countries and I've long been a fan of his works. One of his trademarks is telling a story within a story, and doing so in a winding, and enthralling way. "Life is short for those who are truly able to understand that one day the entire world would come to a complete end. Not everyone is capable of that. Not everyone has the ability to comprehend what going away for all eternity really implies. There are too many distractions, hour by the hour, minute by the minute, to hinder such an understanding."

Book Details:

Title The Orange Girl
Author Jostein Gaarder
Reviewed By Purplycookie ( )

Jostein Gaarder: Het sinaasappelmeisje

Dit boek gaat over een jongen, Georg, die op zijn vijftiende een brief
in handen krijgt die zijn vader voor hem heeft geschreven vlak voor
hij stierf. Georg was toen vier, en het was de bedoeling dat hij de
brief ongeveer tien jaar later zou lezen. Het boek is geschreven door
tussen de tekst van de brief door zelf met aanvullingen te komen. Het
grootste deel van het boek bestaat dus uit het lezen van de brief.
Hierin schrijft de vader over zijn zoektocht naar het
sinaasappelmeisje, waar hij in zijn studententijd verliefd op wordt.
Ook vertelt hij over hoe zijn leven op het moment van schrijven is, en
hoe gelukkig hij met zijn gezinnetje is. En hij stelt een aantal
vragen aan Georg, zoals of hij wil had willen leven als hij wist dat
hij weer dood zou gaan. Het boek las erg makkelijk en ik vond het ook
erg mooi. Ik vind dat de jeugdboeken van Gaarder zoveel makkelijker
lezen dan zijn boeken voor volwassenen. Klinkt misschien logisch, maar
toch. Voor mij was het verhaal over het sinaasappelmeisje eigenlijk al
genoeg. Ik vond het heel lief en mooi. En een beetje naïef ook. Maar
daarnaast stopt Gaarder natuurlijk graag moeilijke dingetjes en
filosofische vragen in
zijn boeken, maar toch is dat niet eens echt wat me interesseert. Op
zich wel aardig om de overdenkingen van Georg te lezen. Wat me wel
weer boeide was de houding van de moeder van Georg. De vader is in de
brief nl. helemaal lyrisch van zijn sinaasappelmeisje, en spreekt met
veel liefde over zijn gezinnetje wat hij binnenkort moet achterlaten.
Georg vindt zijn vader natuurlijk helemaal fantastisch. Maar moeder
staat toch wat nuchterder in het leven en zegt af en toe wel rake
dingen.

Ik vond de vraag van de vader aan Georg, over of hij wel had willen
leven als hij had mogen kiezen eigenlijk heel vreemd. Want
uiteindelijk heeft die vader daar voor gekozen, en niet Georg. Die
vader beseft dat ook. Volgend op zijn vraag zegt de vader dan ook: '
Misschien ga ik wel te ver… Maar jou antwoord is voor mij zo
ontzettend belangrijk, aangezien ik er direct verantwoordelijk voor
ben dat jij je hier bevindt.' Hij zegt ook nog zich schuldig te voelen
dat hij Georg het leven heeft gegeven, nu hij zelf beseft eigenlijk
liever niet geleefd te willen hebben. Het
is voor hem een gewetensconflict. En dan zegt hij: 'Als jij ondanks
alles voor het leven kiest, ookal is het maar voor een poosje, dan heb
ik in wezen geen reden om te wensen dat ik niet geboren was'.
Ik vond dit ook eigenlijk niet eerlijk, want een kind heeft niets te
kiezen, dat heeft hij als vader gedaan. En vervolgens geeft hij ook al
aan welk antwoord hij graag zo willen horen. En als kind wil je toch
altijd graag dat je ouders trots op je
zijn, zeker als je vader niet meer leeft, zal je hem graag gerust
willen stellen. Dus eigenlijk kan je ook niet meer onbevooroordeeld
over de vraag nadenken. En tenslotte, die vader is dood. Hij zal het
antwoord nooit weten. Is het het dan wel waard geweest dit alles in
gang te zetten? Ik vind het nogal egoïstisch, het lijkt alsof hij die
vraag alleen maar gesteld heeft om het zelf uit zijn hoofd te hebben,
zichzelf gerust te stellen. Het lijkt een beetje ondoordacht, terwijl
die vader toch goed over zijn brief heeft nagedacht. Opvallend dat
Georg dat helemaal niet zo ziet.

Heeft iemand het boek gelezen? ( )

Der Klappentext verspricht nicht zuviel. Es ist eine wunderbare Liebesgeschichte und gleichzeitig ein bewegender Abschiedsbrief eines Vaters an seinen 15-jährigen Sohn, den er aufgrund seines frühen Todes nur als Dreieinhalbjährigen gekannt hat. Mit dem Hubble-Teleskop als Aufhänger stellt Gaarder die Frage nach dem Sinn des Lebens und danach, ob das Leben überhaupt einen Sinn macht. Die alles entscheidende Frage des Vaters kommt am Ende, doch schon während des Briefes wird immer deutlicher, was das Leben ist bzw. sein kann: Ein Märchen, ein Fest, voller kleiner und großer Wunder und Zufälle. Ein wunderbares Buch für all jene, die sich von der Realität des Alltags und der Gesellschaft nicht für immer einfangen lassen wollen.ö ( )