http://momentarytaste.blogspot.com/20... ( )

Set in Budapest a decade after the fall of Communism, this is a short, powerful novel about a renowned Hungarian writer whose suicide forces his close friends to confront some difficult truths about themselves and their individual struggles to live “normally” in post-Communist society. Among his papers, a play entitled Liquidation is discovered. In it, he eerily foretells the crises that his friends are now going through – having survived the Holocaust and Communist years and the surge of hope and optimism after Communism's downfall, they are left with a seeming emptiness, internal confusion, and loss of identity.

Kertsz writes sparsely, and there is neither wasted nor frivolous word in the narrative. It is almost as if there is an effort to save on words. But the writing is in no way simple. The story is intricately told from a friend's perspective alternately using the 3rd person and 1st person narrative, interspersed with script from the play, and finally, from the dead writer's ex-wife.

This novel effectively evokes the sense of frustration and helplessness among the so-called intellectuals in the 1990s. It was as if, “and now, what?”. There is a hesitation to face up to the underlying feeling of guilt, of loss of meaning, and the dead writer who was himself an Auschwitz survivor, had to be the one to push this question. ( )

Génial, dès les toutes premières lignes. Cocktail de styles – théâtre, narration, dialogues philosophiques –, de thèmes, de voix et de romans dans le roman. Réflexions sur l’écriture et la lecture, considérée comme activité à part entière. ( )

Het directe beschrijvende van Primo Levi met een tikje van het schilderachtige woordgebruik van Couperus. Geen makkelijke weglezer, maar wel een boek dat je als je er eenmaal goed inzit, moeilijk weg kunt leggen. Heel veel mooie beschrijvingen en mooie typeringen in een verhaalsetting die werkelijkheid en fictie nauw verweeft waardoor het voor de lezer verwarrend kan zijn. Maar het doel is niet zozeer een logisch verhaal te schrijven, maar om te laten proeven aan overleversschuld en aan de invloed die de holocaust ook jaren later nog kan hebben op iedereen met Joodse banden, tegen de achtergrond van een communistische staat die zich langzaam probeert aan te passen aan een democratiserend Europa.

Het speelt zich af in Boedapest. Hoofdpersoon B. is een schrijver die Auschwitz heeft overleefd en jaren later, aan het begin van het boek, zelfmoord pleegt. Zijn uitgever, Keserü, probeert de zelfmoord een plaats te geven, van logica te voorzien.

Ik weet niet waarom ik zoveel troost vond in die abstracte, onpersoonlijke gedachten, die ik niet eens helemaal kon volgen. Maar juist die algemeenheid vond ik prettig, het feit dat we niet in mijn geval gingen wroeten en niet mijn zielenroerselen gingen ontleden: dat hielp me juist om afstand te nemen van mijn mateloos saaie praktische zorgen, waarvoor toch geen oplossing was en die hoe dan ook altijd wel opgelost worden, zoals ook in dit geval. Maar mijn geval deed zich ineens aan me voor als een theoretisch probleem, en dat was deels vruchtbaar en bevrijdde me deels ook van mezelf, wat ik juist nodig had. ( )

Hungarian author Imre Kertész, born in 1929, is an Auschwitz survivor and winner of the 2002 Nobel Prize for literature. “Liquidation” (2003) is the first work of his that I’ve read. It concerns the suicide of B., a writer who was born at Auschwitz, and his friend’s subsequent search for a manuscript that he hopes will unlock the mystery of his life and death. It’s a puzzle piece, a seriest of intricately linked riddles, an ironic tease, but I think this passage gets close to the nub:

“. . . I believe in writing – nothing else; just writing. Man may live like a worm, but he writes like a god. There was a time when that secret was known, but now it has been forgotten; the world is composed of disintegrating fragments, an incoherent dark chaos, sustained by writing alone. If you have a concept of the world, if you have not forgotten all that has happened, that you have a world at all, it is writing that has created that for you, and ceaselessly goes on creating it; Logos, the invisible spider’s thread that holds our lives together.”

(translation by Tim Wilkinson) ( )